donderdag 27 februari 2014

Testmiddag Cycling Zandvoort

Wat is dat leuk, rijden op een echt circuit. Het moment dat ik wist dat zo komen was er dan, de testmiddag van Cycling Zandvoort op Circuitpark Zandvoort.



Ik zou vandaag tijdens het forenzen rustig aan doen. Wanneer je op een circuit gaat rijden wil je toch goed voor de dag komen. Vanmiddag, onder weg naar huis, ging het toch weer lekker vlot. Ik hoorde een nieuwe rammeltje in de fiets. Wat zou dat zijn. Thuis aangekomen heb ik nog wat gegeten. Ik had niet het gevoel dat mijn buikje goed genoeg gevuld was om nog een paar ronden op Zandvoort te rijden. Richting het Circuit heb ik rustig gereden, met een hoge cadans. Zodat de spieren laag belast goed warm draaien.

Bij aankomst op Circuitpark Zandvoort  zag ik meteen twee Quests staan. Ik ben dus niet de enige vreemde vogel op deze middag. Eerst inschrijven bij de aardige dames van de organisatie en een donatie doen voor stichting SAM. Ik had de helm van mijn vrouw mee maar die hoefde deze testmiddag nog niet op.

In een pitbox, die de weg naar de baan vormde, stond Marjolein van Dillen klaar om mij een hart onder de riem te steken. En zij had een paar vriendelijke verzoeken. Niet te snel fietsen, minimaal 5 meter afstand houden tot bukkers en altijd vriendelijk lachen. Daar bovenop de vraag om een rondje Zandvoort te klokken. Ze was reuze benieuwd hoe lang een Strada over een rondje doet.

Vervolgens ben ik als een heuse coureur de pitbox uitgereden. Eerst de pitlane uit de Tarzanbocht in. Nu kende in de baan redelijk vanaf een plaatje, dus je weet wat gaat komen. Toch is ieder bocht een verrassing.

Na de Tarzanbocht de Gerlachbocht deze gaat iets omhoog. Als je lekker vaart hebt rolt een velomobiel redelijk door. Vervolgens gaat het weer naar bedenden de Hugenholtzbocht in. Dit is een leuke doordraaier. Hier na komt, voor een velomobiel een naar stuk. De Hunzerug. Deze gaat flink omhoog. Het volgende stuk maakt het weer goed, de Rob Slotemakerbocht. Deze bocht ligt op een lange afdaling. Hier kun je dan ook goed snelheid pakken. En dat is nodig ook. Hierop volgt de volgende duin waar je tegenop moet zwoegen.

Een maal boven ligt, wellicht, de meest uitdagende bocht van de Nederlandse autosport aan je voeten, het Scheivlak. Zelfs met de Strada durfde ik deze bocht de eerste keer niet vol te nemen. Dat komt misschien door de verhalen die je dan wel eens gehoord hebt. De snelheid is hier best hoog., dik boven de 50 km/h. Dat ben ik met mijn Stradaatje niet echt gewend. Zij reageert dan toch heel anders op stuurbewegingen.


Dan rijd het vrij soepel door de Marlborobocht naar de Renaultbocht. En de Renaultbocht is een ander uitdaging. Dit is een scherpe bocht die je ruim moet aansnijden. Tijdens een van mijn rondes reed aan mijn binnenkant Dhr. Van Dijk in zijn Alleweder. En ik hoorde zijn linker voorband slijten. Het asfalt vreet hier aan het rubber van de ligfietsen, als je te veel aan de binnekant van de baan rijd en dus scherp instuurt. Dan komt de Vodafone bocht, een makkelijke bocht. Een van de varrsassingen is de Audi S. Een lange cicane die steil naar benden gaat. Er zit ook veel verkanting in de bochten van deze slinger. De apex van de tweede bocht ligt in een diepe kuil. De eerste keer dat je hier rijd zie deze dan ook niet goed. Omdat het naar benden gaat kun je hier wel lekker “vol”doorrijden.

De laatste bochten van het Circuit zijn de Kumhobocht en de Arie Luyendijkbocht. De Kumhobocht is een eenvoudige bocht het gaat hier wel iets omhoog maar je lekker snelheid. In de Arie luyendijkbocht moet je iets meer je best doen. Het is een flauwe doordraaier met vals plat. De snelheid ging er, bij mij, behoorlijk uit. Eenmaal op het rechte stuk maak je dat we weer goed.



Ik heb een ronde geklokt. Dat gaat dan niet heel nauwkeurig. Het werd 5’ 59,6”. De baan is 4,307 km lang. Een simpel sommetje geeft dan 10 rondjes in een uur, dat is 10 x 4,307 =  43km/h. Je rijd vast niet de gehele lengte met een velomobiel, je snijd wel eens een bocht af. Maar met al dat hoogteverschil vind ik 40+ gemiddeld over een rondje toch best aardig. Een Quest is natuurlijk sneller!

Ik heb 8 ronden gereden. Toen was het tijd om weer naar huis. Ik moest die avond ook nog roeien. Al met al een leuke middag met een aardig aantal Velomobielen. Nu maar hopen dat de inschrijving voor Cycling Zandvoort ook voor de ligger wordt open gesteld!

Onder weg naar huis, het is niet zo ver, ik woon in Haarlem, kwam ik er achter wat het nieuwe rammeltje in de fiets was. Een van de koplampen was op hol geslagen. Wanneer ik over een bult reed scheen de lamp erg hoog. De moertjes zijn los getrild. Dat heeft vast iets te maken met Kojaks en 7 bar.



zondag 23 februari 2014

Besparingen en spiegelkapjes

Besparingen

Afgelopen weekeinde zijn twee besparingen ingezet.

Van de week heb ik Schwalbe Kojaks bij de fietsenmaker besteld. Deze waren zaterdag binnen. Ik heb ze meteen opgehaald en daarna direct gemonteerd. De Strada ziet er meteen minder lomp uit. De Vredestein PM vond ik een beetje op kinderfietsbanden lijken. Waar Kojaks een beetje bol oogden op de 19mm velgen van de Versatile, liggen ze mooi in één vlak met de zwarte 22mm Grinko velgen van mijn Strada. Het ziet er gelikt uit.

Bij het afnemen van de PM’s werd ik onaangenaam verrast. Niet alleen om dat de PM's amper van de velg wilden. De linker voorband was al door de toplaag heen gesleten. Er is slechts 2600km mee gereden, dat is veel te kort! Hierop moest het wielspoor van de voorwielen gecontroleerd worden . Eerst heb ik een wielspoormeter gemaakt. Ik had nog wat hout en een kunststof buisje liggen. 

Op de witte buisjes van de wielspoormeter kan ik eenvoudig met potlood de maat afschrijven en het verschil meten. Het potlood is eenvoudig weg te wrijven voor een nieuwe meting.

De wielen bleken een Toe-out van 5mm te hebben. Het wielspoor is aangepast naar een Toe-in van 2mm.

Besparing één is gerealiseerd. Ik verwacht dat de Kojaks nu zeker langer mee gaan dan de PM’s. Ik hoop minimaal 5000km. Een Kojak is toch bijna €28,- duur, het is de moeite waard.


De andere besparing is de energie besparing dankzij de Kojaks. De Strada voelt meteen een stuk lichtvoetiger aan. Het sturen lijkt soepeler, het rollen makkelijker.

Hoewel, een besparing? Tijdens een proef rondje Haarlem-Zandvoort heb ik meteen een nieuw persoonlijk snelheidsrecord gehaald, 53,64km/h. En ik heb niet eens voluit gereden in verband met de drukte op de weg en het fietspad. Waar 40km/h eerder een barrière leek rijd ik nu gemakkelijk naar de 45km/h toe. Eerder dacht ik dat de vierkante kont van de Strada bij 40km/h begint te zuigen. Dat was waarschijnlijk toch iets anders.


Spiegelkapjes

Bij de afname van mijn Strada in Dronten heb ik spiegelkapjes besteld. Ik vond het niet echt nodig,maar mijn vrouw vind ze schattig. Ik kreeg ze als kerstcadeau. Velomobiel.nl had ze niet meer op voorraad in de kleur geel. Na een paar weken informeerde ik eens naar mijn kapjes. Ymte waarschuwde nu dat het wel eens lang kon duren voordat ze weer  beschikbaar zouden zijn. 

Vrijdag waagde ik er weer een mailtje aan. Ymte reageerde binnen enkele minuten met het volgende bericht; ”Ze zijn gisteren op de post gedaan dus ze zullen vandaag bezorgd worden”. Toevallig werkte ik vrijdag thuis. Dat kwam mooi uit. En jawel, een halfuur later stond een meneer met een wit-oranje bus van Postnl voor de deur met een pakketje, de speigelkapjes.



Als afwisseling op een oersaai klusje voor mijn werk heb ik de instructies van velomobiel.nl gevolgd. En, ik kon het niet laten een ludieke smiley op de linker spiegel te plakken.



En nu met frisse moed de komende week in. Op naar Cycling Zandvoort!

zondag 16 februari 2014

Resultaten

Getik
Ik word er getikt van! Er zit een nare tik in de aandrijflijn van mijn Strada. Ik heb al wat kilometers gedacht wat het zou kunnen zijn. Eerst hoorde ik het alleen tijdens aanzetten. Nu hoor ik het constant. Het geluid gaat gelijk op met mijn cadans. Het moet dus iets in de voorkant van de Strada zijn.

Het is niet het pedaal. Ik heb met een andere gereden en het getik is er ook dan nog steeds. Het lijkt er op dat het ook niet de derailleur is. Na bijstellen met de shifter blijft het geluid. 

Resultaat: Vrees dat de trapashouder eruit moet om de lagers na te kijken.


Het werkt
Het is altijd fijn wanneer je iets bedenkt en uitvoert, dat het ook iets oplevert of werkt.

De ventilatiegaten in mijn stoeltje werken. Tijdens het rijden heb ik het minder warm op mijn rug. Er zit ook geen condens meer op het zitje. Ik heb niet te veel materiaal weg gehaald. Ik kom verschillende en nare verkeersdrempels tegen op mijn woon-werkrit, waar ik vlot overheen rijd, en ik heb nog steeds geen schade.

De cadansmeter werp ook zijn vruchten af. Zowel de cadans als de snelheid gaan omhoog.

Ik ben een soort “Rupsje nooit genoeg”. Ik wil nog sneller. Dat komt vanzelf wanneer de temperatuur stijgt, zolang wil ik natuurlijk niet wachten. Het wordt langzaam aan tijd voor andere, snellere banden. Met mijn Versatile reed ik altijd op Schwalbe Kojaks. Deze bevallen mij goed. Toch ga ik eens verder oriënteren. Op het blog van Wim Schermer staat voldoende informatie om het assortiment eens te vergelijken. De Ultremo wekt interesse. Deze ga ik dus eens beter bekijken.

Resultaat: Meer comfort en snelheid.

Versatiles
Vorige week kreeg ik een bericht met een paar vragen van de nieuwe eigenaresse van mijn oude Versatile. Bij het bericht had zij een leuke foto toegevoegd. Mijn oude Versatile is in een velomobielenkudde opgenomen. De Versatile staat samen met een Mango en een Strada in een stalling in Zurich (CH).




Afgelopen week zag ik iets laags voor mij op het fietspad. Op zo een moment staan meteen al mijn zintuigen op scherp. Dat moet een ligfiets zijn! Even aanzetten en het werd mij meteen duidelijk. Een velomobiel met een donkere onderkant, een Versatile. Ik ben er naar toe gereden en heb een paar tellen in de spiegels gehangen. Dan, hup, er overheen. Ik wist het natuurlijk al een tijdje. Een Strada is stukken sneller.

Bij het eerst volgende verkeerslicht kwam de Versatile schuin achter mij staan. Wanneer het groen werd ben ik rustig weg gereden en liet de coureur naast mij komen. Ik kende de Versatile al van een blog de berijder nog niet. We hebben tot Haarlem samen gereden en over de fietsen gepraat. Het is altijd leuk om een soortgenoot te treffen en ervaringen te delen. 

Resultaat: Een tevreden eigenaresse van mij oude Versatile. Een tevreden eigenaar van Strada 121 (ondanks het getik).

Cycling Zandvoort
Op het blog van Questeritus las ik dat Cirquitpark Zandvoort weer door fietsers wordt ingenomen. Op 26 februari is er een test middag. Op deze middag mogen ook ligfietsen meerijden. Het lijkt me reuze leuk om eens op Zandvoort te rijden. Ik hoop dat Cylcevision nog eens op Zandvoort terug keert. Ik woon in de buurt, wellicht neem ik een middag vrij!

Resultaat: Een leuke middag in het verschiet.

zondag 2 februari 2014

Kleine aanpassingen



Afgelopen week was een week van kleine aanpassingen.

De vorige eigenaar van mijn Stradaatje was waarschijnlijk een hele lange meneer. Bij het afnemen van de fiets is de trapas flink naar achter gezet en de ketting ingekort. Het stoeltje staat ver naar voor en werd in de middelste hoogtestand gezet. De voetengaten zijn twee keer naar achter verlengd.

Bij onze eerste rit samen, kwamen Strada 121 en ik regelmatig onaangenaam met elkaar in aanraking. Ik stootte met mijn knieën tegen de instaprand. Hierop heb ik bij thuiskomst meteen het stoeltje in de laagste stand gezet.

Een vervelender euvel was dat ik zo nu en dan, en zeker bij hobbels en kuilen in de weg, met de hakken van mijn fietsschoenen de achterkant van de instapgaten raakte. Vorige week trok ik met mijn hiel zelf een scheur in het laminaat van de romp. Dat deed zeer! Niet aan mijn hiel maar aan mijn ziel. Het geluid van brekend en scheurend laminaat gaat door merg en been. Zo kon het niet langer. Vandaag was het dan zo ver.

Het overschot achter de voetengaten heb ik weg gezaagd. De voetengaten werden hierdoor wel erg lang. Het voorste deel heb ik weer dichtgemaakt met acryl dat ik nog had staan. Het resultaat is niet ideaal. Voor het nette zou er eigenlijk gele folie overheen moeten. Wanneer de fiets op haar wielen staat zie je er evengoed niets van. Als het daadwerkelijk bevalt maak ik het wellicht nog eens definitief van lexaan.




Ik heb vandaag ook de nieuwe fietscomputer geïnstalleerd. Op zich een eenvoudige klus. Het was even zoeken naar een geschikte plek om de cadansmeter te bevestigen. Het is bevestigd op een boutje van de trapashouder. Ik had van E-pijp al een steuntje gemaakt. Bij de proefrit deed alles het in een keer.


Komende week zal ik zien hoe het een en ander bevalt.